Finale Lafite Laureaat 2026

De finale van het Lafite Laureaat 2026 vond plaats in De Landgoederij in Bunnik, Een keurige zaal was vrijgemaakt voor 13 finalisten die allen gezeten aan hun eigen tafel de uitdaging aangingen met de twaalf wijnen die door Cees van Casteren MW waren geselecteerd. Hoewel Cees zelf dacht dat hij het misschien wel iets té pittig had gemaakt, bleek dat na inlevering van alle finalisten wel mee te vallen. Samen met Cees zou Job Joosse MV de wijnen toelichten bij de nabespreking.

De eerste vraag betrof de wijnen 1 t/m 4. Aan de basis van deze wijnen stond hetzelfde druivenras en één daarvan was een blend met een ander druivenras.

De eerste wijn was een klassieke Sancerre (Domaine de Pré Semelé 2024), wijn 2 was een heel kruidige Sauvignon Blanc van Benguela Cove uit Walker Bay (2024), gevolgd door een eveneens karakteristieke Hunter’s Sauvignon Blanc uit Marlborough (2025) en een houtgelagerde blend van Sauvignon Blanc (75%) met Semillon. De finalisten werd naar het druivenras gevraagd, daarvoor bewijs uit het glas/glazen te leveren en de herkomst van de wijnen 1 en 3 te geven. Op deze vraag werd zeer goed geantwoord. Slechts één finalist kwam niet uit op Sauvignon Blanc.

De tweede vraag betrof de wijnen 5 en 6, een koppel van een witte en rode wijn, afkomstig uit hetzelfde land én gebied en gemaakt door dezelfde wijnmaker. Wijn 5 was niet aromatisch en maar wel gemaakt met wat we noemen de Bourgondische behandeling (sur lie, malo en op hout) – in de stijl van chardonnay - maar de banker was wijn 6 die met zijn banaan-achtige jammy fruit, volle smaak en toch redelijke tanninestructuur de keuze voor Zuid-Afrika en Pinotage had gemaakt. Daarmee zou de kandidaat ook de witte wijn moeten herbeoordelen, wellicht als een Chenin Blanc (die het ook was). In het glas zat de Alvi’s Drift Albertus Viljoen Chenin Blanc (2022) en de Verreaux Pinotage (2020). Er werd gevraagd naar de twee druivenrassen en land van herkomst. Tien van de dertien finalisten kozen hier voor Zuid-Afrika.

So far, so good. Maar de finale was duidelijk opgezet in een steeds hogere moeilijkheidsgraad. Vervolgens werd gegeven dat tussen de vier rode wijnen 7 t/m 10 twee koppels stonden, elk gemaakt van hetzelfde druivenras (waarvan in ieder koppel eentje uit het Zuidelijke en Noordelijke Halfrond).

Wijn 7 was diep van kleur, zeer bessig van geur met tonen van vanille en ceder, ietsje jammy met impressies van kirsch in de smaak (hetgeen een hoog alcoholgehalte verraadde) en zwoele tannine. Wijn 8 had eveneens een diepe kleur en had ook iets duidelijk bessigs, maar nu wat mineraler met meer drogende tannine, iets minder alcoholisch.

Wijn 9 was medium intens van kleur en ging meer de kant van zwart fruit op, braam en zwarte kers, met wat groene impressies, en een aantrekkelijke frisheid (zuren), best drogende tannine en medium alcohol (13%). De banker was wijn 10 hier, ook medium van kleur en ook met tonen van braam en bosbes, maar ook met eucalyptus, vanille en een herkenbaar Australisch vol ‘mid palat’. Dit moest wel bijna een Australische Shiraz zijn en veel finalisten hadden deze wijn herkend. De koppels 7 + 8 en 9 + 10 werden door 8 finalisten goed gekozen en 5 finalisten kozen daarbij voor de juiste druivenrassen: Malbec en Syrah. In de glazen zaten Andeluna Pasionado Malbec Gualtallary 2019 (7), Prieuré de Cenac, La Vierge, Cahors 2018 (8), Ville Rouge Saint Joseph (9) en Tahbilk Shiraz uit Victoria (10).

Tenslotte kregen de finalisten nog twee wijnen die ze zo precies mogelijk moesten benoemen. Die mate van precisie (wijn 11: sherryàoloroso dulce à VORS) leverde elke keer een derde punt op; hoe precieser, hoe hoger de score. Wijn 12: madeiraàboalà30Years Old kon maximaal ook 1 vol punt opleveren.

Tenslotte werden de finalisten gevraagd om 3 overeenkomsten en 3 verschillen te noemen tussen deze twee wijnen. Ook die waren ieder een derde punt waard.

Het is nog niet vaak voorgekomen dat alle deelnemers aan een Lafite Laureaat proeverij allemaal tot aan de laatste minuten bezig waren met de proeverij, maar deze keer was dat het geval.

Na de bespreking bleek dat Bjørn Scholten had gewonnen, met slechts een derde punt voorsprong op Eugène Mathyí. De top-5 was alsvolgt samengesteld:

1. Bjørn Scholten 13,33
2. Eugène Mathyí 13
3. Miquel Claase 12,66
4. Juliette Zandbergen 11
5. Maxime Zandbergen/Henk Leurs 9,66

Na jaren in de finale te hebben gestaan, maar nooit gewonnen, kon Bjørn Scholten deze keer zijn (naar eigen zeggen) “Joop Zoetemelk’ complex van hem afschudden; hij ging naar huis met de trofee en de cheque voor de reis naar Chateau Lafite voor twee, en net als Eugène en Miquel met bloemen, wijnen en een prachtige decanter van Lafite. De uitreiking werd verder gestalte gegeven door de afgevaardigde van Barons Rothschild Lafite en uiteraard door Bouke Wijlens, Haed of Import Wines van De Monnik Dranken.